Pocket Findings [#1]

'Pocket Findings’: kleine vondsten die ik afgelopen periode in winkels en op internet deed om te kunnen gebruiken bij Project Life/ Pocket Scrapbooking.

   

  

          

Ikea is begonnen met Papershops. Je kunt er terecht voor allerlei papierwaren zoals notitieboeken, schrijfblokken, etiketten, tape, cadeaupapier en paperclips. In de loop van het jaar 2014 zal er in elke Nederlandse Ikea vestiging een Papershop worden uitgerold. Op de Facebook groep las ik al over de leuke paperclips die er te koop zijn in verschillende kleuren en in zilver, dus ben ik alvast een kijkje gaan nemen in Groningen. Nou ja, kijken... ik heb er direct drie doosjes van gekocht. Ze zijn zo leuk en geschikt om mee te PL-en, dus deze tip wil ik je niet onthouden.

QR-codes. Zeker niet nieuw, maar wel heel erg handig: QR-codes in je Project Life album zorgen ervoor dat je met je smartphone een brug kunt slaan tussen foto’s en filmpjes kijken. Het is vrij gemakkelijk en gratis om QR- codes aan te maken en het is nog gemakkelijker om ze via je mobiel weer af te spelen. Van belang is om de filmpjes te gebruiken van een platform dat geschikt is voor de verschillende soorten mobieltjes van de lezers van je album. Of zodat je later, als je zelf een andere mobiel of smartphone koopt, je de filmpjes toch kunt blijven zien. Linken naar filmpjes op Youtube, Facebook en Twitter werkt in dit geval eigenlijk altijd goed. Gebruik eerst een URL verkorter om de code naar de link niet te groot te krijgen. Bijvoorbeeld Bit.ly is daarvoor een goede site. Maak het plaatje van de QRcode minimaal 1,5 bij 1,5 centimeter groot zodat het goed scanbaar is. Op je smartphone kun je gratis een QR-scanner app installeren. Leuke voorbeelden om in je PL-album te verwerken zijn bijvoorbeeld filmpjes van een muziekoptreden, parachute springen of andere acties. Zo heb ik bijvoorbeeld het schooloptreden van mijn zoon op deze manier in mijn PL-album verwerkt.

Sissix Thinlits. Mallen voor in de stansmachine waarmee je je eigen journaling cards kunt maken. Handig om filler cards mee te snijden. Niet meer uitmeten, snijden en hoekjes afponsen, maar direct het juiste formaat. Vooral de kleine stansjes gebruik ik graag om te embellishen.

Niet nieuw, maar wel de manier waarop ik ze gebruik: Sticky Discs. Ben ik de enige bij wie mijn foto's uit mijn album vallen, als ik Design D insteekhoezen van Becky Higgins gebruik? Dit heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat mijn Selphy fotoprinter ze iets kleiner uitprint dan de gebruikelijke 10 bij 15 cm en doordat deze vakjes gekanteld zijn ten opzichte van de 'normale' insteekhoezen. Ik baalde er van maar met deze transparante discs is dat probleem verleden tijd!

De Hema heeft ook nieuwe schoolspullen in de schappen liggen. Rub-ons, stempels, lettertangen, paperclips met leuke cijfertjes zoals die bij de Ikea... Vooral deze punch en washitape zijn super.

Een mens wordt er hebberig van. Tot later!

Over bloggen...

Afgelopen maand kreeg ik bericht van mijn provider dat mijn allereerste, met bloed-zweet-en-tranen gemaakte internetsite uit de lucht zou gaan als ik mijn rekening niet snel zou gaan betalen. Ik las de brief. En nog eens. En ik dacht: wat maakt het uit. Laat ze de stekker er maar uithalen, waar doe ik het voor? Al die uren die er in een website gaan zitten en mezelf digitaal blootgeven op internet; het zat me allemaal niet lekker. Je merkt door de weinige posts van de afgelopen tijd dat ik niet heel erg betrokken meer ben bij het hele internetgebeuren.

Blogs lezen, dát doe ik nog wel. Ondertussen heb ik een aantal sites om me heen verzameld van prachtige mensen die ik al jaren volg. Als ik op een vrij moment met een kopje koffie hun blogs aanklik, voelt het bijna alsof ik bij een goede vriendin aanschuif aan de keukentafel. Ze geven me inspiratie, maken me aan het lachen, soms lees ik verhalen uit hun leven met tranen van ontroering of verdriet. Ze weten niet half, hoe ik met ze meeleef en hoe ik ze waardeer.

Gisteravond las ik het blog van Cathy Zielske. Ze heeft een nieuwe website en in één van haar nieuwste posts heeft ze het over bloggen. Hoe ze jaren geleden worstelde met het omgaan met kritiek van lezers op haar blog en over het privacy-aspect dat onlosmakelijk verbonden is aan authentiek bloggen. Dit is een stukje uit haar post:

And while I was at it , I started a blog.

In 2005 I launched the Bits & Pieces blog on Typepad. I saw that my new scrapbooking friend Ali Edwards had one and I emailed her and said, “How did you do that?” I started blogging about stupid stuff like my unabashed love of Johnny Depp. And aliens. No one was reading so I could write about whatever struck my fancy. Which is what I did for a number of months. Over time, people did start to read. Whether it was solely due to the exposure from the magazine, my books or something else, people started to find my blog. And that was really cool at first until a few people started to get nasty. Anonymous and nasty. After about a year and a half, I had this knee jerk reaction and decided, “Eff that shit! I have enough issues in my life than dealing with blog trolls judging me. I am SO done!” And just like that, I pulled the plug on my blog. Done and done. Naw what I’m sayin’?

That was early September 2006. But over the next few months I started to really miss it. In late October of that year my neighbor, Mary, passed away from cancer and I remember so clearly, sitting at her funeral and one of the readers was sharing a passage from Marianne Williamson and it hit me: you are alive and you have things to share so why don’t you grow the eff up and get back to doing what you love: writing about your life.

I came back in January 2007 with a vengeance. I had a chip on my shoulder. I wasn’t going to be intimidated by jack asses. I loved to write about my life and that was all that mattered. It was important for me to pursue authenticity. To be real with what I was saying. I wrote a post about my friend Mary, to remind me. To this day, it is one of my most important posts. It reminds me that we are all here for such a short time. It reminds me to pursue truth. It reminds me to play large every chance I get.

Daarna viel bij mij het kwartje, en hard ook. Als ik besluit om te gaan bloggen en om foto's en teksten uit mijn Project Life album op internet te laten zien, deel ik mijn kijk op de wereld. Dat vind ik eigenlijk doodeng, want iedereen kan meelezen. De buurvrouw. Mijn moeder. Mijn collega's. De kennis-van-een-vriend-van-een- tante-in-Almere-Haven. Of andere onbekende lezers uit pak 'm beet China, Australië of Amerika...

Wil ik dat allemaal wel? En volgend op die vraag; zou ik me moeten schamen voor het etaleren van mijn hobby? Héb ik eigenlijk wel wat zinnigs te vertellen? Hoe giet ik het bloggen in een vorm die rekening houdt met privacy en openheid?

Die vragen spelen al zo lang door mijn hoofd dat ik er zat van was en eigenlijk eigenhandig de stekker uit wilde trekken. MAAR. Toen las ik Cathy's blog. En Francine's blog. En Ali's blog. En Nicole's blog. En Ree's blog. Toen dacht ik: WTF. Dat is een afkorting voor: Well, That's Fantastic. Ik zet gewoon door. Dus mensen, take it or leave it, hier ben ik weer.

Hah, wat een opluchting ;-)

De basis voor 2014

Yay, ik ben officieel begonnen met het vullen van mijn eerste week van Project Life 2014. Dit jaar heb ik gekozen voor de albums en insteekhoezen van Becky Higgins, gevuld met journaling- en fillercards uit de papierlijn van Papermania. De core kits van Becky Higgins zijn ook prachtig, maar vaak met Engelstalige details en ik heb ze liever blanco of met Nederlandse tekst. Maar pin me er niet op vast; mezelf kennende zal ik vast nog wel wat meer spullen inslaan voordat 2014 voorbij is. Dit zijn de spullen waar ik dit jaar in eerste instantie mee aan de slag ga:

Album: 'Blush' van Becky Higgins.

Photo Pockets: Big Variety Pack 2.

Voor mijn Instagram foto's: Photo Pocket Pages Design I. 

Ik hoop veel Instagram foto's te kunnen gaan gebruiken. Love them!

Papier voor filler cards en journaling cards: 'Happy Days' van Papermania.

Designer Die Cuts: 'Happy Days' van Papermania.

Voor de grotere Lay Outs die ik graag maak van

vakanties en uitstapjes: Designstax 'Happy Days' 

van Papermania, 30,5 bij 30,5 cm.

Van Fancy Pants Designs 'Collecting Moments' 4 bij 6 inch Brag Pad.

Ik ben blij dat ik niet meer hoef te werken op de vierkante millimeter, zoals in mijn kleinere albums van voorgaande jaren. Er is nét iets meer ruimte voor foto's en verhalen in een album van 30,5 bij 30,5 cm.

Ik ben erg blij met de papierlijn van Papermania: lekker retro en vrolijk maar niet te uitbundig.

Ik ben blij dat ik de meeste journalingcards zelf heb gemaakt. Het album past daardoor net iets beter bij me. Het is een lekker mengelmoesje bij elkaar.

Ik ben blij dat de meeste fillercards alvast in de insteekhoezen zitten, zodat het meeste 'voorwerk' al is gedaan. Dit jaar houd ik het bij simpel en gemakkelijk.

Maar vooral: ik ben blij dat ik het gevoel heb dat ik met iets nieuws begonnen ben, terwijl ik dit al jaren doe. Dat een nieuwe papierlijn en een nieuw soort album zo veel verschil kan maken!

Tabee,
Monique

Fresh start

Allereerst de beste wensen voor 2014! Ik hoop dat je een heerlijk jaar tegemoet gaat met veel plezier van Project Life, of het nu je eerste pocket album is of dat je al enige jaren meedraait.

Gaandeweg krijgt mijn nieuwe album voor het komende jaar al meer vorm. Hoewel ik niet had gedacht dat ik mijn 'oude' systeem van multomappen en insteekhoezen op A4 formaat nog eens veranderen zou, ben ik toch overstag gegaan voor de originele produkten van Becky Higgins op het formaat van 30,5 bij 30,5 cm. Sinds kort zijn haar produkten ook in de Nederlandse webshops en op hobbybeurzen te krijgen. Allemaal nét iets gemakkelijker dan importeren uit het buitenland. in 2013 had ik nog vier fotomappen nodig om één jaar te documenteren en dat neemt mij te veel ruimte in. Mijn voornemen voor PL 2014: maximaal twee albums en liefst allemaal zo simpel en gemakkelijk mogelijk. Dus: geen losse insteekmapjes meer met schetsen van de lay-outs maar direct alle memorabilia en teksten opschrijven en in de insteekhoezen stoppen. De weekkaarten heb ik al ontworpen, geprint en uitgesneden, de filler cards alvast in de hoezen gestopt en ik heb een flink aantal journaling cards op voorraad. Het album ligt klaar om gevuld te worden met alle goeds dat het komende jaar brengen zal!

Waar ik erg blij mee ben is mijn nieuwe voorraadbak waar ik al mijn PL spullen handig in kan opbergen. Hij staat in de boekenkast in de woonkamer zodat ik alles voor het grijpen heb als ik tussendoor aan de slag wil.

Dit handige bakje vond ik bij de kantoorboekhandel, eigenlijk is het een pennenbakje maar ik kan er perfect mijn letters en embellishments in kwijt!

Een fijne week verder.

Groetjes,
Monique

Trucs om bij te blijven (en nooit af te willen haken)

Afgelopen zomervakantie heb ik heerlijk de tijd genomen om mijn achterstallige Project Life weken in te halen. Bijna iedereen die bezig is met dit project heeft (wel eens) een achterstand. Ik in ieder geval wel! En dan heb ik het niet over weken, maar zelfs over maanden... Zoals Cruyff zei: "Ieder nadeel heb zijn voordeel". Ik zie er de voordelen van in omdat sommige gebeurtenissen pas later in mijn album kunnen worden verwerkt. Op onze schoolsite bijvoorbeeld komen foto's van de kinderen meestal achteraf, net zoals verslagen uit het lokale weekkrantje of de nieuwsbrieven van onze (sport)clubs. Dan kun je net zo goed een weekje later aan de slag gaan, toch? 

Gelukkig zijn er trucjes om de boel weer snel op orde te krijgen. Het belangrijkste dat ik doe, is om ieder geval doordeweeks te blijven schrijven, foto's te blijven maken en om de kleinigheden die ik wil bewaren direct te dateren. Dit neemt niet veel tijd in beslag maar het is wel de ruggengraat van het hele album. Deze zaken bundel ik in een plastic mapje met het weeknummer erop zodat ik alles bij de hand heb voor het 'echte' werk. Doordat ik dit structureel doe, maken deze kleine stapjes het mogelijk dat ik me nooit zorgen hoef te maken om de achterstand.

Een handig hulpmiddel voor mij zijn de blanco vellen met daarop de lay-out van de week, op basis van de insteekhoezen die ik gebruik. Deze heb ik dubbelzijdig geprint en daarop schrijf ik alvast de teksten zodat ik niets vergeet. Tekeningen, geheugensteuntjes en bewaar-dingetjes mik ik er bij in het mapje. Dat scheelt tijd en zoekwerk, zodat ik niet snel het gevoel krijg dat ik wil afhaken omdat ik 'toch niet bij ben'. 

Voor de PL-ers onder ons: hoe doen jullie dat? Ben jij elke week bij of heb je ook wel eens een achterstand? En hoe los je dat op?

(mocht je het handig lijken; de pagina's voor het schetsen en schrijven kun je hieronder downloaden door op de afbeelding te klikken).

                   

     

                                                                           

Project Life: 'Je externe harde schijf'

Na drie jaar Project Life ben ik nog steeds enthousiast over het hele systeem. Als ik zo terugkijk denk ik dat Project Life boven alle dagboeken, schriftjes en scrap-albums voor mij persoonlijk nog het beste werkt om ons leven te documenteren. Maar waarom zou je zo'n album eigenlijk bijhouden? 

Het houdt je herinneringen levend voor jezelf.
De albums die ik heb zijn nu nog niet zo oud, maar over dertig, veertig of vijftig jaar zijn ze dat wel. Als je in de gelukkige omstandigheid bent dat je tachtig wordt, is het fijn om een 'externe harde schijf' te hebben die je kunt terugbladeren om te zien wie je was toen je jonger was, wat je bezigheden waren en met wie je omging. Op oudere leeftijd zet de mist in en ben je waarschijnlijk veel van de dingen van nu vergeten. Net zoals je op je huidige leeftijd de meeste herinneringen uit je jeugd vergeten bent. Ja, de grote lijnen zullen er nog wel zijn. Waar je was en wat je deed op 11 september 2001 en dat je vader als eerste in de straat een Commodore 64 computer had gekocht bijvoorbeeld. Maar de pixels van het plaatje in je hoofd vervagen uiteindelijk naarmate je ouder wordt.

Je kinderen en kleinkinderen zullen over hun geschiedenis willen weten.
Mijn oma had, net als ik, een foto tic. Ze had albums en schoenendozen vol foto's met boeiende verhalen waar ze bloemrijk over vertelde. Zij was van een generatie die de eerste auto's , vliegtuigen en oorlogen nog heeft meegemaakt. Voor haar was het allemaal gewoon, maar mijn broers en ik vonden die verhalen super interessant. Datzelfde gebeurt elke generatie opnieuw; dat wat heel gewoontjes en oninteressant lijkt voor de één, geeft later een boeiende kijk op het verleden voor de ander. 

Ons Project Life album wordt tegenwoordig al regelmatig door ons en onze kids doorgebladerd. Ik ben er van overtuigd dat onze kids dit jaren later nog steeds leuk zullen vinden, en hopelijk/misschien hun kinderen ook? Je geeft de herinnering door, zelfs als je er niet meer bent om het zelf na te kunnen vertellen.

Het zet je gedachten op een rijtje.
Simpelweg je gedachten op papier zetten, zorgt er voor dat je onder woorden brengt wat je belangrijk vindt en waarom. Het houdt je focus op wat belangrijk is voor jou. Je krijgt meer zelfkennis en het kan je helpen met beslissingen maken. Mocht je ooit twijfelen of spijt krijgen van een keuze die je eerder hebt gedaan, dan kun je in een Project Life album 'jezelf raadplegen' hoe je tot die keuze bent gekomen. Dat helpt en motiveert je vaak om door te zetten. De meer persoonlijke teksten kun je via 'Hidden Journaling' of 'flip up pockets' in je album verwerken. 

Je laat iets van jezelf achter, voor als je er niet meer bent. 
De verhalen die je schrijft en de foto's die je maakt, zijn een tastbare herinnering dat je hebt bestaan. Het maakt je een beetje onsterfelijk. 'Wie schrijft, die blijft' is geen cliché. Anne Frank, Charles Darwin, Theodore Roosevelt, Julius Ceasar; van al die mensen die een dagboek bijhielden, weten we tot vandaag de dag nog veel details uit hun leven. 

Het is een creatieve uitlaatklep.
Fotograferen laat je anders naar de dingen kijken. Papier en embellishments uitzoeken, stickers, rub-ons, lintjes, nietjes, brads; alles wat een beetje plat is kun je in je album gebruiken om lay-outs te maken. Het is heerlijk om met je handen iets moois te maken, papiertjes en kleuren te kiezen, dat wat je in je hoofd hebt te maken tot iets tastbaars.

Het is een archief, foto-album, tijdlijn en dagboek in één.
Pocket Scrapbooking is een ideale manier om een album te maken waarin je ook de memorabilia kunt bewaren die een verhaal op zich vertellen. Als naslagwerk is zo'n album met insteekhoesjes ideaal.  Kindertekeningen, verjaardagskaartjes, verfstaaltjes, bonnetjes van restaurants, toegangskaartjes voor pretparken, krantenartikelen van wereldgebeurtenissen, bierviltjes, bioscoopkaartjes, een staaltje stof van je trouwjurk, gebruikte vliegtickets van je vakantie, etiketten van medicijnen; al die papieren rommel en tekeningen die in dozen op zolder staan te verstoffen, kun je in het Project Life album stoppen. 

Met name de dozen vol tekeningen en knutselwerkjes van de kinderen kunnen behoorlijk uitdijen, waardoor je door de bomen het bos niet meer ziet. Een paar mooie tekeningen van tijd tot tijd zijn wél bijzonder. Je waardeert kindertekeningen des te meer als er een minder groot aantal van zijn. 

Heel veel ruimte nemen de Project Life mappen niet in. Alles zit chronologisch op z'n plek en het ziet er leuk uit.

Later meer, en een inkijkje in mijn huidige album. Want daar wordt het ook wel eens tijd voor!

Groetjes,
Monique

Aan de slag

Als je overweegt om van start te gaan met 'Pocket Scrapbooking' of een Project Life album, kun je het jezelf zo ingewikkeld of gemakkelijk maken als je zelf wilt. Ten eerste heb je de keuze uit traditioneel of digitaal. Houd je van werken met papier, gebruik je je insteekhoezen ook als 'archief' voor kaartjes, tekeningen, frutsels etc. en wil je door je album kunnen bladeren dan kun je kiezen voor een traditionele basisset met map en insteekhoezen. Hou je van computeren, wil je een digitaal album zonder opsmuk of een fotoboek (laten) printen dan kun je kiezen voor een digitale set op de computer. 

Zelf houd ik van een wat rustiger stijl, met insteekhoezen op A4 formaat. Dit houdt de focus op de foto's en de tekst. Er zullen waarschijnlijk nog genoeg elementen in het album terecht komen die het kleurrijk en bijzonder maken. Als je digitale en traditionele tools- en technieken combineert zoals ik (hybrid scrapbooken) heb je wat meer materialen nodig. In het begin kun je overweldigd worden door de grote variatie in albums, papiersoorten, insteekhoezen, lettertypes en journaling cards. Maar laat je niet van je sokken blazen, nog voordat je van start gaat! Om te beginnen heb je nodig:

- Een album om je insteekhoezen in op te bergen. Ik gebruik dit soort linnen 

  mappen van de Hema. In de winkel te krijgen als 4-rings fotoalbum. Simpel, maar 

  wel mooi en tijdloos. Je kunt ook kiezen voor een snelle start met een kant-en-klare 
  lijn. Als je googled op sn@p van Simple Stories of Project Life van Becky Higgins vind 
  je vast verkoopadressen.

- Insteekhoezen of pageprotectors. Meestal wordt gekozen voor het formaat van 

  30,5 bij 30,5 cm. Zelf heb ik insteekhoezen op A4 formaat van Importa, te koop bij 

  de meeste kantoorboekhandels. Het plastic is weekmakervrij en mooi glad. 

- Journaling cards of scrapbookpapier. Hier is zoveel keuze in dat het een eigen post 
  verdient, dus hierover een andere keer meer.

- Cardstock of blanco papier. Als je je eigen journaling cards wilt gaan maken of 

  downloaden van het internet, heb je blanco papier nodig. Gewoon print of 
  kopieerpapier is prima, maar dit papier van Mondi van 160 g/m2 is kwalitatief net 
  even iets zwaarder.

- Pen , potlood, schrijfwaren. Ben je van plan om de tekst direct op de 
  journalingcards te schrijven, dan heb je een goede pen nodig. Zelf gebruik ik deze 
  pen met micro pigment inkt van Sakura. De pen is in verschillende lijndiktes te koop 
  en de inkt drukt niet door het papier. Maar waar het eigenlijk om gaat is dat de 
  inkt permanent, kleur-, water en lichtecht moet zijn en lekker schrijft, natuurlijk! Ook 
  kun je je journaling cards met de typemachine maken.

- Schaar. Je zult veel knippen bij dit project dus een goede papierschaar is handig. 

  Ik gebruik zelf trouwens vaak een snijmesje met snijmat om dingen op maat te 

  snijden.

- Lijm.  Sticky dots en dubbelzijdig tape, maar ook fotolijm of lijmrollers werken prima.

- Hoekpons. Voor afgeronde hoeken. Deze pons is niet noodzakelijk, maar het geeft 
  wel die leuke 'Project Life' Look.

- Het leukste van Project Life is dat je je te buiten kunt gaan aan leuke 

  embellishments, stickers, labels, pockets, washi-tape, stempels en alfabet-

  stickers. 

- Fototoestel. Van geavanceerde spiegelreflexcamera's tot Project Life albums 
  gemaakt met apps als Instagram of Hipstamatic; de mogelijkheden zijn 
  eindeloos. 
- Printer. Het is handig als je een goede printer hebt voor het printen van foto's, tekst 
  en zo  nodig om dingen in te scannen.